“Tá ert tú og livir tú best. Eitt sindur á eggini – og onkuntíð næstan farin útav.”

Hesi vóru boðini, eg fekk frá eini vinkonu, tá eg gjørdi av at stilla upp fyrstu ferð. Eg var bæði glað, spent og eitt sindur ræðslusligin við tankanum um at leggja meg á vágskálina hjá veljarunum.

Nú geri eg tað aftur.

Kenslan er tann sama: Eg eri spent og takksom fyri møguleikan. Men eisini sannførd um, at nógvir føroyingar ynskja ein annan politikk. Ein politikk, sum byggir á erligheit og dirvi. Á samhaldsfesti og frælsi. Á rættvísi, skynsemi og burðardygd.

Eg eri 46 ár, gift við Ára, og saman eiga vit synirnar Magnus og Pætur, sum eru 18 og 16 ára gamlir. Vit búgva í miðbýnum í Havn – í tí, sum vit kalla Peruhúsið.

Tá fólk spyrja meg, hvaðani eg eri, er tað ikki altíð so einfalt at svara. Eg havi nevniliga fleiri barndómsheim. Eg eri uppvaksin í Grønlandi og havi eisini búð í Kanada og USA. Í Føroyum havi eg búð á Selatrað, í Vági og í Havn.

Eg eri útbúgvin samfelagsfrøðingur og journalistur. Í mínum vaksna lívi havi eg arbeitt í og tætt við politisku skipanina – fyrst í Tinganesi sum skrivari, síðani sum journalistur á Dimmalætting og í Kringvarpinum. Í tveimum umførum havi eg eisini arbeitt á Fólkatingi.

Eg havi arbeitt síðani eg var 15 ára gomul – sum reingerðarfólk, barrvørður, grilldama og í heimarøktini.

Áðrenn eg fór upp í politikk, var eg stjóri á Visit Tórshavn. Tað var eitt heilt annað arbeiði enn tað, eg hevði gjørt áður – men bæði spennandi og læruríkt. Ferðavinnan er full av eldsálum og kreativum fólkum, sum hvønn dag gera sítt til, at Føroyar verða eitt fjølbroyttari og rúmligari samfelag.

Í frítíðini taki eg eisini vaktir á Tjarnargarði, sum er eitt røktarheim í Havn. Eg elski at arbeiða við fólki. Tað er ein gáva at sleppa at vera um búfólkini – og vónandi ríka teirra dag eins nógv, sum tey ríka mín. Arbeiðið á eldraøkinum hevur eisini givið mær beinleiðis innlit í umsorganarøkið í Føroyum – og har er sanniliga nógv, sum kann gerast betur.

Frítíðin fer ofta við hondbólti, hóast eg ikki spæli sjálv. Eg siti í nevndini hjá Neistanum, maðurin arbeiðir hjá Hondbóltssambandinum og synirnir spæla hondbólt. Eg eri eisini venjari í Tvørmegi og royni at venja eitt sindur sjálv eisini. Og so eri eg sjálvboðin í Kvinnuhúsinum. Yvirhøvur dámar mær væl at luttaka í felagsslívi. Tað er meiningsfult og gevur eisini mær so nógv.

Eg havi altíð havt stóran áhuga fyri samfelagsviðurskiftum. Í uppvøkstrinum sá eg sosialar trupulleikar, rasismu og ójavna. Tað gjørdi meg tíðliga tilvitaða um mismun og órættvísi – og um týdningin av at gera nakað við tað.

Journalistikkur snýr seg í stóran mun um júst tað: at styrkja fólkaræðið og betra um samfelagið. At upplýsa og greina samfelagsviðurskifti, avdúka valdsmisnýtslu og geva teimum eina rødd, sum annars ikki verða hoyrd. Tí verða miðlar ofta kallaðir fjórða statsvaldið.

Soleiðis líkist journalistikkur og politikkur hvørjum øðrum. Endamálið er tað sama: at skapa eitt betri samfelag.

Munurin er, at journalisturin avdúkar, tá karmarnir ikki virka. Politikarin hevur møguleika at broyta teir.

Tað er júst tað, eg vil.